شکستن زنجیره اعتماد
اشکال بحرانی در EDK2 به مهاجمان اجازه میدهد تا کد را در مراحل اولیه فرآیند بوت اجرا کنند.
اعتبار:
Getty Images
مدافعان در سراسر جهان با بار پاسخگویی به یک آسیبپذیری دیگر در اجرای کد، این بار در فریمور بوتزمان که توسط بیشتر فروشندگان سرور و مراکز داده در جهان استفاده میشود، مواجه هستند.
این آسیبپذیری که دارای امتیاز شدت 9.5 از 10 است، در TianoCore EDK II، یک کد منبع باز که سازندگان سختافزار و ارائهدهندگان ابری برای ایجاد فریمور UEFI که در طول توالی بوت اجرا میشود، استفاده میکنند، وجود دارد. سال گذشته، یک نماینده از UEFI Forum EDK2 را "راهحل / پیادهسازی برتر مشخصات UEFI" نامید. تقریباً تمام تأمینکنندگان UEFI (که گاهی اوقات IBV یا فروشندگان BIOS مستقل نامیده میشوند)، از جمله AMI، Insyde و Phoenix، به طور گسترده از کد مرجع استفاده میکنند. پروژه Mu، شاخه سختشده EDK2 مایکروسافت، نیز از کدی که شامل مؤلفه آسیبپذیر است، استفاده کرده است.
این آسیبپذیری که با شناسه CVE-2026-97631 ردیابی میشود، یک اشکال خرابی حافظه در یک مؤلفه ICMP است که مهاجمان میتوانند از آن برای اجرای کد مخرب استفاده کنند که قبل از اینکه سیستمعامل و فریمور بتوانند دفاعهایی مانند Secure Boot را پیادهسازی کنند، اجرا میشود. Secure Boot زنجیره اعتمادی برای تمام کد، از جمله ماژول پلتفرم قابل اعتماد (TPM)، که در طول بوت بارگذاری میشود، ایجاد میکند. در حالی که بارهای نهایی ارائهشده توسط CVE-2026-97631 هیچ پایداری ندارند—به این معنی که فقط یک بار اجرا میشوند—آنها میتوانند به مهاجمان فرصتی وسیع برای نصب بارهای دیگر که همچنین هر بار در مراحل اولیه فرآیند بوت اجرا میشوند، بدهند.
گربه از کیسه خارج شده است
طرفهایی که CVE-2026-97631 را کشف کردند—الکس ماتروسوف از Anthropic و دن هولمز از گوگل—ترتیب داده بودند که این آسیبپذیری تا افشای هماهنگ که برای ژانویه برنامهریزی شده بود، پنهان بماند. AMI، سازنده مادربردها و سایر سختافزارها، ماه گذشته این درخواست کشش را منتشر کرد که جزئیات آسیبپذیری را شامل میشد و یک اصلاح کد را نیز ارائه میداد. هنگامی که این پست به توجه طرفهای کشفکننده رسید، اعضای پروژه TianoCore هفته گذشته یک مشاوره عمومی منتشر کردند.
با کد اصلاحی که به صورت عمومی در دسترس است، برای هکرهای پیشرفته آسان خواهد بود که یاد بگیرند چگونه این آسیبپذیری فعال میشود و بهرهبرداریهای کارآمدی بسازند. با توجه به فوریت موضوع، اصلاح آسیبپذیریهای کد UEFI در میلیونها دستگاه پایانی که توسط هزاران سازنده سختافزار و ارائهدهندگان ابری فروخته و استفاده میشود، دشوار و زمانبر است. خبر این آسیبپذیری شش روز پس از یک افشای ناموفق دیگر، که این بار شامل یک آسیبپذیری بحرانی در اجرای کد در زبان برنامهنویسی PHP بود، منتشر شد.
"این آسیبپذیری در تجزیهکننده ICMP از پشته شبکه EDK2 از نظر تأثیر آن بر زنجیره اعتماد و اکوسیستم وسیعتر جالب است"، گفت اچ دی مور، خالق Metasploit و رئیس بخش تحقیق در شرکت امنیتی Dragos. "مهاجمی که قصد دارد یک نقطه پایانی یا سرور نزدیک را به خطر بیندازد میتواند از این اشکال برای ربودن جریان برنامه در نقطهای که فرآیند بوت هنوز به مؤلفههای حساس، مانند TPM نقطه پایانی دسترسی دارد، استفاده کند. این میتواند برای شکستن رمزگذاری دیسک در مواردی که مهاجم دسترسی کوتاهمدت به شبکه دارد (و در سناریوی سرقت حتی آسانتر خواهد بود) استفاده شود."
CVE-2026-97631 یک اشکال سرریز بافر 16 ساله در درایور PXE-Base Code (NetworkPkg/UefiPxeBcDxe) است که مسئول اجازه دادن به سرورها، تجهیزات ذخیرهسازی و سایر دستگاهها برای بوت شدن با استفاده از کدی است که از یک شبکه محلی دانلود شده است. در طول این فرآیند—که به عنوان بوت محیط پیشاجرا شناخته میشود—درایور از یک شنونده شبکه برای نظارت بر خطاهای ICMP استفاده میکند. از آنجا که درایور محدودیت کپی حافظه 504 بایتی را اعمال نمیکند، دادههای مجاور را بازنویسی میکند، یک insider مخرب یا یک هکر که به سطح پایین دسترسی به یک شبکه محلی دست یافته است میتواند یک پیام خطا ارسال کند که کد را فراتر از این محدودیت اضافه میکند. ماژول IUEFI که بر روی CPU اجرا میشود، سپس خراب میشود.
همانطور که مشاوره رسمی بیان میکند:
در طول بوت شبکه، درایور PXE Base Code (NetworkPkg/UefiPxeBcDxe) یک درخواست دریافت را برای پیامهای خطای ICMP باز نگه میدارد و هر پیام دریافتی را در زمینه ثابت 504 بایتی Mode.IcmpError از ساختار زمینه خصوصی خود کپی میکند. مدیریت مرزهای حلقه کپی در هر دو پردازشگر IPv4 و IPv6 (PxeBcIcmpErrorDpcHandle و PxeBcIcmp6ErrorDpcHandle) نادرست است: برای یک پیام طولانیتر از 504 بایت، هنوز بایتها را به زمینه کپی میکند و اشارهگر مقصد را به طول تجمعی به جای طول هر بخش پیش میبرد، بنابراین یک پیام بزرگتری بایتهای تحت کنترل مهاجم را فراتر از زمینه مینویسد. هیچ چیز در مسیر دریافت قبلی طول پیام را محدود نمیکند.
خطای مخرب میتواند از طریق یک یکتای ساده که از هر فاصله شبکه به آدرس IP دستگاه هدف ارسال میشود، تحویل داده شود، به شرطی که در طول توالی بوت PXE ارسال شود. یک مهاجم میتواند با ایجاد وقفه در توالی بوت، یک حمله انکار خدمات را انجام دهد. هنگامی که مهاجم میداند که ساخت فریمور هدف چیست، میتواند یک "رویداد جعلی" را پیادهسازی کند که کد مخرب را در CPU در محیط فریمور UEFI خود اجرا میکند. این کد در حلقه 0، بالاترین سطح اجرای CPU اجرا میشود. از آنجا که بهرهبرداریها فرآیندهای تأیید را که برای اثبات رمزنگاری به سرورهای راه دور طراحی شدهاند که سختافزار امن است، دور میزنند، فرصتی کلیدی برای ارتقاء امتیازات محدود ارائه میدهند.
باز هم یک روز ابدی دیگر
CVE-2026-97631 به لیست طولانی آسیبپذیریهای کشفشده قبلی در UEFI یا کدی که به طور نزدیک با آن کار میکند، میپیوندد. شدیدترین آنها، LogoFail، ناشی از تصاویر لوگو بود که در UEFI تقریباً هر سازنده سختافزاری گنجانده شده بود. اشکالات رندرینگ به مهاجمان اجازه میداد تا زنجیره اعتماد را که UEFI اعمال میکند، زیر پا بگذارند و به نصب مؤلفههای مخرب قبل از بارگذاری سیستمعامل یا اجرای Secure Boot ادامه دهند. PixieFail یک آسیبپذیری مشابه با CVE-2026-97631 بود. این نیز نتیجه اشکالات بوت PXE معیوب در EDK2 بود. پس از کشف این آسیبپذیری، محققان به چندین پروژه فوزینگ پرداختهاند که برای شناسایی دیگر اشکالات بحرانی در کتابخانه کد منبع باز طراحی شدهاند. به نظر میرسد که این تلاشها در یافتن این اشکال اخیر ناکام مانده است.
سایر آسیبپذیریهای UEFI که به تازگی کشف شدهاند در