دستورالعمل امتحان شده و واقعی برای محافظت از یک شبکه شرکتی به مراتب کمتر از گذشته مؤثر شده است. محافظت از محیط با استفاده از یک فایروال و اعطای دسترسی از راه دور از طریق یک دروازه VPN به طور همزمان دشوار و پرخطر شده است: در روزمره، پیکربندی تعامل کاربران و خدمات ابری دشوار است و در طول حملات سایبری، دروازه VPN اکنون هدف اصلی است. طبق دادههای بیمهگر At-Bay، تقریباً سهچهارم از حملات موفق باجافزاری در تحلیل 2025 آنها با یک VPN آسیبدیده آغاز شده است.
برای بهبود امنیت شبکه و کارایی عملیاتی به طور مشترک، شرکتها نیاز دارند که مدل دسترسی از راه دور را دوباره بررسی کنند. هدف نهایی یک اتصال امن بین یک کارمند و منابع کاری است. این به هیچ وجه به این معنا نیست که یک کارمند (یا کسی که به عنوان او جا زده است) باید به طور کامل به شبکه شرکتی دسترسی داشته باشد.
آنچه حملات اخیر VPN نشان میدهد
فناوری VPN به خودی خود به شدت قدیمی نشده است - تا زمانی که آن را به عنوان روشی برای رمزگذاری و تونلسازی ترافیک در نظر بگیرید. مشکل این است که VPN معمولاً چگونه پیادهسازی میشود: یک کاربر در نقطه ورودی احراز هویت میکند، به شبکه شرکت میرسد و از آنجا محدودیتها (اگر وجود داشته باشد) به تفکیک، فایروالها و حفاظت از سیستمهای فردی بستگی دارد. درون شبکه، پشت دروازه VPN، یک کاربر میتواند به طیف وسیعی از خدمات داخلی با حداقل محدودیتها دسترسی پیدا کند. اغلب، خود دروازه VPN یک دستگاه ممتاز است و به خطر انداختن آن به مهاجمان بسیاری از راهها را برای تسلط بر شبکه میدهد.
به عنوان مثال، در حملات اکتبر به دروازههای Ivanti Connect Secure، گروه APT UTA0576 سه آسیبپذیری روز صفر را زنجیرهای کرد تا یک دستگاه کاملاً وصله شده را به خطر بیندازد. پس از به دست آوردن امتیازات ریشه، آنها از حساب کاربری قانونی خود VPN برای پرسش از کنترلکننده دامنه و جمعآوری رمزهای عبور و کلیدهای بازیابی BitLocker استفاده کردند.
قبل از آن، آسیبپذیریها در دروازههای Check Point و SonicWall به طور مشابه مورد بهرهبرداری قرار گرفتند، با حملات SonicWall که توسط اپراتورهای باجافزار Akira انجام شد.
کار از راه دور، VPNها و دادههای دزدیده شده
امروز، بسته به کشور، بین 12٪ و 30٪ از کارکنان به صورت تماموقت یا پارهوقت از خانه کار میکنند. این تغییر به طور قابل توجهی تعداد سیستمهای IT که باید از خارج از شبکههای سازمانها قابل دسترسی باشند را افزایش داده است - اغلب از دستگاههای شخصی. دستگاههای شخصی به مراتب بیشتر از دستگاههای شرکتی در معرض آلودگی با دزدهای اطلاعات قرار دارند. در نتیجه، بازار سیاه با اعتبارنامههای شرکتی دزدیده شده از چنین کامپیوترهایی پر شده است: این نمایانگر 30٪ از هر چیزی است که واسطههای دسترسی اولیه (IABها) میفروشند.
حتی در یک VPN، یک شبکه به شدت تفکیک شده میتواند تنها دسترسی بسیار محدودی را فراهم کند. اما در عمل، استثناها در طول سالها جمع میشوند: یک پیمانکار نیاز به دسترسی به یک زیرشبکه کامل دارد، یک مدیر "همه چیز، به طور موقت" میگیرد، یک برنامه قدیمی به چند پورت دیگر نیاز دارد. این استثناها به ویژه در طول پاندمی کووید به سرعت جمع شدند. در نتیجه، یک حساب دزدیده شده اغلب درب را به یک سرویس واحد باز نمیکند بلکه به کل زیرساخت باز میکند.
بار اضافی مدیریت VPN
برای اینکه دسترسی VPN به درستی و به طور ایمن کار کند، پیکربندی تنها دروازه VPN معمولاً کافی نیست: شما باید MFA، بررسیهای وضعیت دستگاه، تفکیک شبکه و جمعآوری لاگها را به طور جداگانه تنظیم کنید. سپس باید همه اینها را با هم کار کنید. یک کارمند یا برنامه جدید ممکن است نیاز به تغییرات در چندین سیستم به طور همزمان داشته باشد. هر سیستم به تنهایی به درستی کار میکند، اما قوانین از هم دور میشوند و فهمیدن اینکه چرا یک کاربر خاص دسترسی ندارد به یک گشت و گذار در پنج کنسول تبدیل میشود.
تغییراتی که انتقال به دسترسی شبکه صفر اعتماد ایجاد میکند
اول و مهمتر از همه، دسترسی شبکه صفر اعتماد (ZTNA) مدل دسترسی خود و واحد پایهای دسترسی را تغییر میدهد. به جای "این کاربر حق دسترسی به این زیرشبکه را دارد"، یک سیستم ZTNA تصمیماتی مانند "این کاربر، بر روی این دستگاه، در این مکان، که این سطوح تأیید را گذرانده است، میتواند به این برنامه خاص دسترسی داشته باشد" میگیرد.
این تصمیم ترکیبی از عوامل (هویت، دستگاه و غیره) را که سیاست مشخص میکند، در نظر میگیرد. حق کار با یک سیستم بلیطزنی یا پایگاه داده مشتری نباید به طور خودکار اجازه دهد که کسی به یک سرور فایل یا کنترلکننده دامنه متصل شود.
بسته به سیاستها، یک سیستم ZTNA میتواند دسترسی به منبع مورد نیاز را پشت صحنه از طریق ترکیبی از روشها فراهم کند: یک تونل VPN اختصاصی به یک سرور داخلی خاص، یک اتصال معکوس از یک برنامه شرکتی در یک ابر خصوصی و غیره. یک کاربر قانونی نیازی به دانستن هیچ یک از اینها ندارد، اما توانایی یک مهاجم برای حرکت در شبکه و حمله به خدمات جدید به شدت محدود خواهد شد.
به یاد داشته باشید که ZTNA یک ابزار خاص است - فقط یک بخش از یک معماری صفر اعتماد گستردهتر. خرید یک محصول واحد به این معنا نیست که یک شرکت صفر اعتماد را پیادهسازی کرده است.
مزایای انتقال از یک VPN سنتی به ZTNA
یک سیستم ZTNA به خوبی پیادهسازی شده به طور عمده آسیبپذیری بالقوه (شعاع انفجار) را کاهش میدهد اگر بخشی از زیرساخت یا اعتبارنامههای کسی به خطر بیفتد؛ در عین حال، پیادهسازی آن همچنین به طور قابل توجهی فضای مانور یک مهاجم را کاهش میدهد.
کاهش خطر حملات به دروازه
یک دروازه VPN معمولاً هر اتصالی از اینترنت را میپذیرد. قبل از تأیید کاربر، دروازه به دقت اتصالات ورودی، پیامهای رمزنگاری شده و درخواستها به پورتالهای مدیریت و احراز هویت خود را تجزیه و تحلیل میکند. یک آسیبپذیری در دروازه به یک مهاجم اجازه میدهد که در این مرحله شناسایی دقیقی از سیستم انجام دهد و احراز هویت را به طور کلی دور بزند.
برخی از معماریهای ZTNA این مواجهه را کاهش میدهند. یک اتصالدهنده داخلی یک اتصال خروجی به یک کارگزار ابری به تنهایی برقرار میکند. کاربر به طور جداگانه به کارگزار متصل میشود و دسترسی به برنامه پس از انجام بررسیهای لازم باز میشود. در چنین سیستمی، نیازی به افشای دروازه خود برای دسترسی از راه دور وجود ندارد.
در یک معماری ZTNA با یک کارگزار خود میزبان، نمیتوانید ریسک را به تأمینکننده ZTNA منتقل کنید. اما تعدادی از راهحلهای ZTNA به طور قابل توجهی سطح حمله یک کارگزار خود میزبان را نیز کاهش میدهند، برای مثال با u